ontvangercontrole

Ontvangercontrole, letterlijk “receiver control”, is een term uit de Nederlandse en Europese regelgeving die verwijst naar het proces waarbij ontvangende apparaten worden gecontroleerd op naleving van technische en regelgevingseisen voordat ze op de markt komen of in gebruik worden genomen. Het doel is te waarborgen dat deze apparaten voldoen aan veiligheidseisen, elektromagnetische compatibiliteit en correcte werking binnen de toegewezen frequenties en functies.

In de Europese Unie valt ontvangstapparatuur onder systemen voor conformiteitsbeoordeling en CE-markering. Voor radio- en telecommunicatieapparatuur gelden directives zoals EMC (elektromagnetische compatibiliteit) en, voor radioapparatuur, de Radio Equipment Directive (RED). Fabrikanten voeren doorgaans eigen testen uit en laten zo nodig testen bevestigen door een aangemelde instantie. Bij een positieve beoordeling wordt een conformiteitsverklaring opgesteld en mag de CE-markering worden aangebracht. Afhankelijk van het product en de jurisdictie kunnen aanvullende nationale eisen gelden.

Het proces omvat doorgaans: het definiëren van producteisen en een risicoanalyse; uitvoering van relevante tests (EMC, veiligheid, RF-prestaties); documentatie van testresultaten; beoordeling en, indien nodig, erkende derde-partijcertificering; en het opstellen van de conformiteitsverklaring. Na toelating op de markt kan toezicht door nationale handhavingsautoriteiten plaatsvinden, met mogelijke maatregelen bij non-conformiteit.

Ontvangercontrole is daarmee een onderdeel van bredere productconformiteits- en markttoezichtpraktijken en hangt samen met internationale standaardisatie- en harmonisatie-inspanningen.