onderschikking

Onderschikking is een juridisch-financiële term die in het Nederlands gebruikelijk is om de ondergeschiktheid van vorderingen aan te duiden. Het verwijst naar een regeling waarbij de vordering van een schuldeiser wordt gerangschikt achter die van andere, vaak senior, schuldeisers. In een onderschikkingstematiek heeft de ondergeschikte schuldeiser afstand gedaan van voorrang ten gunste van de senioren; daardoor wordt in een herstructurering of bij faillissement eerst door de senioren betaald en komt de betaling aan de ondergeschikte schuldeisers pas aan bod nadat de senioren zijn voldaan, voor zover er middelen overblijven.

Onderschikking kan contractueel worden overeengekomen via intercreditor-overeenkomsten tussen kredietverstrekkers of voortvloeien uit wettelijke of insolvabiliteitsregimes. Een veelvoorkomend voorbeeld is mezzaninefinanciering, waarbij de geldlening van de mezzanine-lener achter de hoofschuld (bijvoorbeeld bij een banklening) wordt geplaatst. Doel van onderschikking is vaak om voor de schuldenaar gunstigere financieringsvoorwaarden mogelijk te maken door het risico voor senior krediteuren te verminderen, in ruil voor hogere beloningen voor de ondergeschikte krediteuren.

De effecten van onderschikking zijn onder meer dat de ondergeschikte schuldeiser een hoger risico loopt op onbetaald blijven bij problemen, terwijl de senior crediteuren prioriteit genieten. Intercreditor-overeenkomsten regelen doorgaans de rangorde, de rechten, covenanten en remedies bij wanbetaling.

Onder onderschikking vallen verschillende praktijken en structuren, maar het kernbegrip blijft de rangorde van betaling en de bijbehorende risico’s en beloningen. Voor specifieke gevallen is juridisch advies aan te raden.