nikkelgehalte

Nikkelgehalte verwijst naar de hoeveelheid nikkel in een stof, uitgedrukt als massa-fractie of concentratie (bijv. procent, mg/kg of ppm). Het is een belangrijke parameter in verschillende vakgebieden, zoals mijnbouw, metallurgie, bodemkunde en voeding- en milieuwetenschappen.

Metingen worden uitgevoerd met technieken als röntgenfluorescentie (XRF), inductief gekoppelde plasma-massaspectrometrie (ICP-MS) en atoomabsorptiespectrometrie (AAS). De resultaten worden gerapporteerd in eenheden zoals wt%, mg/kg of ppm.

In geologie en mijnbouw verwijst het nikkelgehalte naar Ni in ertsen of eindproducten. Sulfide-ertsen bevatten Ni vaak in mineralen zoals pentlandiet; lateriet-ertsen komen voor in tropische regio's. Ore grades variëren van minder dan 1% tot meerdere procenten Ni. In bodem- en milieuonderzoek varieert het nikkelgehalte wereldwijd sterk, afhankelijk van geologie, bodemtype en menselijke activiteiten.

Nikkel is ook een sporenelement in planten en dieren; het is in kleine hoeveelheden noodzakelijk, maar hogere gehalten kunnen toxisch zijn. Regelgeving stelt grenzen aan nikkel in drinkwater, voedsel en consumentenproducten vanwege gezondheidsrisico’s bij langdurige blootstelling.

In de industrie bepaalt het nikkelgehalte van legeringen de eigenschappen. In roestvrij staal en andere nickel-rijke legeringen verhoogt Ni de corrosiebestendigheid, ductiliteit en sterkte. Kwaliteitscontrole maakt gebruik van gestandaardiseerde methoden en normen (bijv. ISO, ASTM) om Ni-gehalte te bepalen en te controleren.