merkregistraties

Merkregistraties zijn officiële registraties bij een bevoegde instantie die het exclusieve recht toekent om een teken te gebruiken voor specifieke goederen of diensten. Het doel is om onderscheid te maken tussen producten en bedrijven en om verwarring bij consumenten te voorkomen.

Een merk kan bestaan uit woorden, logo’s, afbeeldingen, kleuren, lettertypen, geluiden of combinaties daarvan. Het teken moet grafisch weer te geven zijn en onderscheidend vermogen bezitten; dit betekent dat het niet louter beschrijvend mag zijn en niet misleidend of tegen de openbare orde mag zijn.

Om een merk te registreren zijn verschillende voorwaarden van toepassing. Het teken moet onderscheidend zijn en mag niet identiek of verwarrend vergelijkbaar zijn met een eerder geregistreerd merk voor soortgelijke goederen of diensten. De aanvraag wordt beoordeeld op absolute gronden (zoals descriptiviteit) en, afhankelijk van jurisdiction, op relatieve gronden (concurrentie met bestaande merken). De aanvraag wordt gepubliceerd en derden kunnen binnen een bepaalde periode bezwaren indienen.

Procesmatig kan een merkregistratie via nationaal rechtsgebied, via het Benelux-merkenbureau (BOIP) voor Benelux, via het EU-merk bij EUIPO voor de hele Europese Unie, of wereldwijd via het Madrid-systeem (WIPO) worden aangevraagd. Na toekenning volgt een registratie voor meestal 10 jaar, die telkens met betaling van vernieuwingstegoed kan worden verlengd.

Rechten en handhaving: de houder mag anderen verbieden hetzelfde teken te gebruiken voor dezelfde of soortgelijke goederen of diensten en kan bij inbreuk stappen ondernemen. Registraties kunnen ook worden doorgegeven, licenties afgesloten en monitoringsactiviteiten uitgevoerd.

Internationale bescherming kan via Madrid in meerdere lidstaten tegelijk worden geregeld, wat merkregistraties wereldwijd efficiënter maakt.