impedantiecardiografie

Impedantiecardiografie, afgekort ICG of impedantiecardiografie, is een niet-invasieve methode om hart- en circulatiefuncties te schatten door de veranderingen in thoracale elektrische impedantie te meten die optreden tijdens de hartcyclus. De techniek is gebaseerd op het feit dat de hoeveelheid bloed in de thorax gedurende de hartslag varieert, waardoor de impedantie van het borstkastvolume beweegt.

Bij ICG worden elektroden op de nek en de borst geplaatst. Een zwakke wisselstroom loopt door de borstkas en de resulterende spanningsveranderingen worden geregistreerd. Uit deze signalen kunnen parameters zoals de maximale afgeleide impedantie dZ/dt max worden afgeleid en via de Kubicek-vergelijking worden schattingen gemaakt voor strookvolume (SV). Cardiale output (CO) kan vervolgens worden berekend als CO = SV × hartslag (HR). Naast SV en CO leveren moderne systemen ook gegevens zoals thoracale impedantie (Z0) en indicaties van contractiliteit en preload.

Toepassingen en output: ICG wordt gebruikt voor continue hemodynamische monitoring in de anesthesie, intensive care en cardiologie, en in onderzoeksomgevingen. Het biedt een niet-invasieve aanvulling op invasieve monitoring en kan helpen bij het volgen van veranderingen in preload, afterload en vochtstatus.

Voordelen en beperkingen: ICG is relatief eenvoudig, niet-invasief en geschikt voor continue meting. Beperkingen zijn afhankelijkheden van correcte elektrodenplaatsing, beweging, lichaamsbouw, luchtweginstrumenten en pathologieën zoals vochtretentie of pleurale effusies. De nauwkeurigheid ten opzichte van invasieve methoden (bijv. thermodilutie) varieert met omstandigheden en calibratie, maar ICG blijft een waardevol aanvullend hulpmiddel voor trendmonitoring.

Geschiedenis: Impedantiecardiografie werd ontwikkeld in de jaren zestig en zeventig van de twintigste eeuw, met prominente bijdragen van onderzoekers zoals Kubicek en collega’s. Sindsdien is de techniek verder verfijnd en in klinische setting wijdverbreid toegepast.