frequentieplan

Een frequentieplan is een gestructureerde beschrijving van hoe een gebied zijn radiocommunicatiemiddelen toewijst aan specifieke frequentiegebieden. Het doel is een efficiënte, interoperabele en storingsvrije benutting van het radiospectrum en het voorkomen van interferentie tussen diensten en gebruikers. Frequentieplannen worden toegepast in telecommunicatie, broadcasting en andere toepassingen die gebruikmaken van radiofrequenties. Ze vormen de basis voor planning, vergunningverlening en operationeel beheer van netwerken en diensten.

Een plan bevat doorgaans: de toegewezen frequentiebanden per dienst, blokken of kanalen binnen die banden, kanaalbreedte en kanaalafstand, en eventuele borgingsbanden ter voorkoming van grensoverschrijdende interferentie. Daarnaast staan er regels over vermogenslimieten, emissieklassen en licentievormen. Het plan kan nationaal zijn, regionaal of lokaal toegepast worden, en moet vaak worden afgestemd op internationale afspraken om grensoverschrijdende interferentie te voorkomen en interoperabiliteit te waarborgen (ITU, CEPT, ETSI).

Het opstellen van een frequentieplan gebeurt door een regelgevende autoriteit, meestal in samenspraak met netwerkexploitanten en andere belanghebbenden. Toewijzing van spectrum gebeurt doorgaans via licenties of administratieve toewijzing en wordt periodiek herzien om technologische ontwikkelingen en marktbehoeften mogelijk te maken. Harmonisatie met internationale regels en databanken is hierbij essentieel.

Voorbeelden van toepassingsgebieden zijn mobiele netwerken, broadcastingdiensten en point-to-point verbindingen. Een goed onderhouden frequentieplan ondersteunt efficiënte benutting van het spectrum, naleving van regelgeving en lange termijn planning.