elektronaffiniteit

Elektronaffiniteit is de verandering in energie die optreedt wanneer een neutraal atoom in de gasfase een elektron opneemt en zo een negatief ion vormt. In de gebruikelijke definitie wordt de elektronaffiniteit gezien als de energie die vrijkomt bij de toevoeging van een elektron aan het atoom. Meestal wordt een positieve waarde gegeven wanneer de toevoeging exotherm is (er komt energie vrij). Sommige literatuur hanteert echter een tegengestelde conventie en geeft de elektronaffiniteit als een negatieve waarde aan wanneer energie moet worden toegevoerd.

De eerste elektronaffiniteit (EA1) verwijst naar de toevoeging van het eerste elektron aan een neutraal atoom. De tweede elektronaffiniteit (EA2) betreft de toevoeging van een tweede elektron aan het reeds gevormde anion; EA2 is doorgaans endotherm.

Trends: EA1 neemt over het algemeen toe van links naar rechts binnen een periode en is vooral hoog bij halogenen. Edelgassen hebben nauwelijks een positieve elektronaffiniteit en vertonen vaak een negatieve of nulwaarde. Naar beneden in een groep neemt EA1 af door toegenomen afstand tussen kern en buitenste elektron en door toegenomen elektronenschiloverlap. Er zijn uitzonderingen die samenhangen met specifieke elektronconfiguraties, zoals nabij halfvolle of gevulde subschilken.

Metingen en toepassingen: elektronaffiniteit kan in het gasfaseexperiment bepaald worden of berekend worden met theoretische methoden. Voorbeelden van meetmethoden zijn fotogelectronspectroscopie en calorimetrie. Het begrip is relevant voor het begrijpen van anionvorming, redoxreacties en de aard van bindingspatronen, en vertakt zich met verwante concepten zoals electronegativiteit en elektronconfiguratie.