drukcabine

Een drukcabine, of pressurized cabin, is een gesloten, verstevigde ruimte in vliegtuigen, ruimtevaartuigen en andere voertuigen waarin de luchtdruk wordt gehouden op een niveau dat geschikt is voor mensen en gevoelige apparatuur. De cabine biedt gecontroleerde zuurstofniveaus, temperatuur en vochtigheid en beschermt tegen de uitdrogende en rustgevende effecten van extreem hoge buitenluchtdruk.

In de luchtvaart is de cabine meestal gepressuriseerd tot een equivalent hoogte van ongeveer 6.000 tot 8.000 voet, terwijl het buitenoppervlak op commerciële vluchten vaak op 30.000 tot 40.000 voet zit. Het verschil tussen de binnen- en buitenlucht, de zogenaamde differentiële druk, ligt meestal rond 8 psi (ongeveer 55 kPa). Milieubeheerssystemen mengen vleugellucht en teruggewonnen lucht om de druk, temperatuur en vochtigheid te regelen en leveren indien nodig extra zuurstof.

De drukbouwsel is onderdeel van de structurele romp en bevat onderdelen zoals uitlaatafvloeden die de druk regelen, luchtcirculatiesystemen en packeen, bevochtigings- en ontvochtigingsringen, en noodzuurstofsystemen met passagiersmaskers. Ramen zijn ontworpen om de druk te weerstaan en bestaan uit meerdere glazen. Sensoren monitoren cabinehoogte, differentiële druk en luchtkwaliteit.

Bediening en veiligheid omvatten geleidelijke pressurisatie bij opstijgen en gelijktijdige ontlading bij landingen, met noodprocedures en zuurstofmaskers bij snelle decompressie. Belangrijke veiligheidsaspecten zijn de vermoeidheid van het fuselage-onderdeel, schade-tolerantie en snelle respons op lekken.

Buiten de luchtvaart worden drukcabines ook toegepast in ruimteschepen, onderzeeën en onderzoeksomgevingen, maar de term is het meest gangbaar in de luchtvaart. Historisch hebben drukcabines zich in de jaren 1930–1940 verspreid, waardoor langeafstandsvluchten op grote hoogte mogelijk werden.