drukcabines

Een drukcabine is een afgesloten ruimte in een voertuig die de binnenlucht op een hoger ademniveau houdt dan de buitenlucht. In de luchtvaart is de drukcabine de inzittendenruimte van het vliegtuig en functioneert als een drukvat dat bemanning en passagiers beschermt tegen de lage buitendruk bij hoge vlieghoogtes. Doorgaans wordt de cabine gehandhaafd op een drukniveau dat overeenkomt met een hoogte van ongeveer 6.000 tot 8.000 voet (circa 1,8–2,4 km) boven zeeniveau; het verschil tussen binnendruk en buitendruk bedraagt meestal tot circa 8 psi (ongeveer 0,55 atm).

De cabine wordt geventileerd en geconditioneerd door een Environment Control System (ECS). Verse lucht wordt aangevoerd via bleedor air uit de motoren of via elektrische compressoren, en door filters gezuiverd en gekoeld voordat deze wordt verdeeld. Een deel van de lucht wordt gerecirculeerd om energiekosten te beperken. De druk wordt geregeld met uitlaatkleppen en automatische regelcircuits, terwijl noodgevallen voorzien zijn van zuurstofmaskers en aanvullende zuurstoftoegang.

Structureel gezien fungeert de drukcabine als een drukvat; de romp van het vliegtuig moet het drukverschil kunnen dragen. Veiligheidsmaatregelen omvatten redundante luchtcircuits, drukmetingen en noodvoorzieningen voor depressie.

Toepassingen en geschiedenis: de ontwikkeling van drukcabines maakte langeafstandsvluchten op grotere hoogte mogelijk. Moderne commerciële vliegtuigen en privévliegtuigen zijn routinematig voorzien van volledig pressurized cabines; vergelijkbare principes gelden voor drukvaten in duikboten en ruimtetuigen.