clustergrootte

Clustergrootte is een term die in verschillende vakgebieden wordt gebruikt om de omvang van een cluster aan te duiden: het aantal elementen, de fysieke of logische ruimte die een cluster beslaat, of de toewijzingseenheid binnen een systeem. De precieze betekenis hangt af van de context, zoals informatica, statistiek, epidemiologie en biologische netwerken.

In besturingssystemen en bestandssystemen verwijst clustergrootte naar de kleinste toewijsbare opslagblokgrootte (allocatie-eenheid). Typische waarden variëren van enkele honderden bytes tot meerdere kilobytes of meer. Een grotere clustergrootte kan lees- en schrijfsnelheid verbeteren bij grote bestanden, maar verhoogt interne fragmentatie en verspilt schijfruimte bij veel kleine bestanden. Bestandenystemen zoals FAT en NTFS gebruiken verschillende standaardwaarden afhankelijk van partitiegrootte en gebruiksdoel.

In statistische en experimentele ontwerpen is clustergrootte het aantal waarnemingen binnen één cluster of groep (bijvoorbeeld patiënten binnen een ziekenhuis). Gemiddelde clustergrootte en variatie beïnvloeden steekproefgrootteberekeningen, de design effect en de berekening van betrouwbaarheidsintervallen, vooral in aanwezigheid van intraclustercorrelatie (ICC).

In epidemiologie en netwerkonderzoek beschrijft clustergrootte de omvang van een uitbraak of verbonden componenten; de verdeling van clustergroottes kan inzicht geven in transmissiedynamiek of structurele eigenschappen van netwerken. Begrip van clustergrootte helpt bij optimalisatie van opslag, experimenteel ontwerp en interpretatie van geclusterde verschijnselen.