bondingtijd

Bondingtijd, ook wel open tijd of werktijd genoemd, is de periode nadat oppervlakken zijn voorbereid en een lijm of bindmiddel is aangebracht, waarin de verbinding nog effectief kan vormen. In deze fase blijft de adhesieve laag werkbaar en kan een sterke hechting tot stand komen. Na afloop van de bondingtijd begint doorgaans het uithardings- of verhardingsproces, waarna de uiteindelijke sterkteontwikkeling plaatsvindt.

De term wordt gebruikt in verschillende vakgebieden, waaronder materiaalkunde, tandheelkunde en elektronische assemblage. In de industrie is bondingtijd kritisch voor de productieplanning en kwaliteit: te korte tijden kunnen leiden tot onvoldoende hechting, terwijl te lange tijden de doorlooptijd verminderen en de productie vertragen. In elke toepassing hangen de benodigde tijd en de voorwaarde af van de gebruikte lijm of duct, het soort ondergrond, temperatuur, vochtigheid en toegepaste druk.

Factoren die bondingtijd beïnvloeden zijn onder meer de chemische samenstelling van de lijm, de aard van het substraat, de temperatuur en relatieve vochtigheid, de oppervlaktespanning en de viscositeit van de adhesieve film, evenals eventuele katalysatoren of initiatoren en inhibitoren. Productdatabladen geven meestal specifieke aanbevelingen voor de bondingtijd onder bepaalde omstandigheden.

In de praktijk kan bondingtijd variëren van enkele seconden tot enkele minuten (of langer bij speciale formules), afhankelijk van de gewenste sterkte en de productieteisen. Vergelijkbare termen zijn pot life (leeftijd van gemengde lijm) en uithardingstijd. Zie ook open time, pot life en hechting.