bewegingsweergave

Bewegingsweergave is het vermogen om beweging in visuele media geloofwaardig en naadloos te tonen door middel van opeenvolgende beelden. Het begrip omvat zowel de opname en verwerking van bewegende scènes als de weergave ervan op schermen. Het wordt toegepast in film, televisie, videogames, computergraphics en virtuele realiteit, en is essentieel voor een gevoel van continuïteit en snelheid.

Belangrijke factoren zijn temporele bemonstering en beeldsnelheid (frames per seconde). Een hogere framerate kan beweging vloeiender maken, maar vereist ook betere hardware en opslag. Naast frame-voor-frame weergave spelen technieken zoals motion interpolation en het gebruik van motion vectors een rol bij het berekenen van tussenbeelden en het verbeteren van de perceptie van beweging.

Beeldkwaliteit wordt sterk beïnvloed door motion blur en de wijze waarop een display zijn beelden vasthoudt. Bij traditionele film wordt vaak een langere sluitertijd gebruikt, wat resulteert in motion blur, terwijl bij videogames en VR vaak kortere sluitertijden en hogere verversingssnelheden worden toegepast om judder en onscherpte te verminderen. Latentie en het voorkomen van motion sickness zijn belangrijke overwegingen bij interactieve media.

Toepassingsgebieden omvatten cinema en televisieproducties, interactieve media zoals videogames en VR, en computergegenereerde media zoals animaties en simulaties. Ontwikkelingen in bewegingsweergave richten zich op hogere verversingssnelheden, betere motion-estimation-algoritmen en efficiënte compressie die beweging nauwkeurig behoudt bij beperkte bandbreedte.

Zie ook: beweging, frame rate, motion blur, motion interpolation, latency.