Vitaminedeficiëntie

Vitaminedeficiëntie is een aandoening die ontstaat door een langdurig tekort aan één of meerdere essentiële vitamines in het lichaam. Vitamines zijn organische stoffen die het lichaam nodig heeft voor diverse vitale functies, zoals stofwisselingsprocessen, celgroei en het immuunsysteem. Ze kunnen niet door het lichaam zelf worden aangemaakt en moeten via de voeding worden opgenomen.

De oorzaken van vitaminedeficiëntie kunnen variëren. Onvoldoende inname via de voeding is de meest voorkomende reden, vaak als gevolg van een eenzijdig dieet of extreme diëten. Malabsorptie, waarbij het lichaam vitamines niet goed kan opnemen uit de voeding, kan ook een rol spelen. Dit kan optreden bij bepaalde maag-darmziekten of na maag- of darmoperaties. Verhoogde behoefte aan vitamines tijdens zwangerschap, borstvoeding, intense fysieke activiteit of bij bepaalde ziektebeelden kan eveneens leiden tot een tekort.

De symptomen van vitaminedeficiëntie zijn afhankelijk van welke vitamine er een tekort is. Een tekort aan vitamine D kan bijvoorbeeld leiden tot botontkalking (rachitis bij kinderen, osteomalacie bij volwassenen), terwijl een vitamine C-tekort kan resulteren in scheurbuik met symptomen als vermoeidheid, tandvleesbloedingen en vertraagde wondgenezing. Een tekort aan vitamine B12 kan leiden tot bloedarmoede en neurologische problemen.

Diagnose wordt gesteld op basis van symptomen, medische geschiedenis en bloedonderzoek om de vitaminegehaltes te meten. Behandeling richt zich op het aanvullen van de tekortkomende vitamines, meestal door middel van supplementen of aanpassing van het dieet. Preventie door een gevarieerde en evenwichtige voeding is cruciaal om vitaminedeficiëntie te voorkomen.