VOCniveaus

VOC-niveaus verwijzen naar de concentraties van vluchtige organische stoffen in de lucht, zowel binnenshuis als buitenshuis. Vaak wordt gesproken over TVOC (Total VOC) als een samenvatting van meerdere VOC’s, naast metingen van individuele stoffen. Eenheden zijn doorgaans microgram per kubieke meter (µg/m3) of, voor sommige componenten, parts per billion (ppb).

Metingen gebeuren met verschillende technieken. Voor langetermijnbewaking worden vaak sorptiepaarten en gaschromatografie-massaspectrometrie (GC-MS) gebruikt, terwijl draagbare detectoren en fotoionisatie-detectie (PID) snelle indicaties geven. TVOC-sensoren leveren meestal ruwe waarden en zijn afhankelijk van calibratie, vocht en temperatuur. Radio- of monitorinstrumenten geven vaak variabele resultaten bij kleine kamers of ventilatie.

De bronnen van VOCs zijn talrijk: bouwmaterialen, verven en lijmen, schoonmaakmiddelen en kantoorproducten, rook en kookactiviteiten. Ook buitenlucht via verkeer en industrie kan VOCs brengen. Niveaus variëren sterk met ventilatie, seizoen en eerdere activiteiten in het gebouw.

Hoog VOC-niveau kan irritatie van ogen, neus en keel veroorzaken, hoofdpijn en vermoeidheid. Langdurige blootstelling aan bepaalde VOCs, zoals formaldehyde en benzeen, is in verband gebracht met ernstigere gezondheidseffecten. Richtwaarden voor VOCs verschillen per land en organisatie; TVOC wordt vaak gebruikt als algemene indicator en niet als directe gezondheidsdrempel.

Veroorzaken en maatregelen: broncontrole (laag-VOC-producten kiezen, tijdig ventileren bij gebruik), betere ventilatie, en eventueel luchtzuivering met actieve kool. Houd opslag en gebruik van chemische producten afgesloten en geventileerd. Interpretatie van TVOC-waarden vereist context; geen universele grenswaarde geldt voor alle VOCs. Periodieke metingen in combinatie met ventilatiebeheer verbeteren de luchtkwaliteit.