UVtransmissie

UVtransmissie is de eigenschap van een materiaal om ultraviolet licht door te laten. Het geeft aan welk deel van de inkomende UV-straling in het UV-spectrum door het materiaal wordt doorgelaten en wordt meestal uitgedrukt als een breuk of percentage. Het UV-spectrum wordt doorgaans onderverdeeld in UV-C (ongeveer 100–280 nm), UV-B (280–315 nm) en UV-A (315–400 nm). Materialen kunnen per regionaal deel van het spectrum verschillende transmitties vertonen, afhankelijk van hun chemische samenstelling en aanwezigheid van additieven.

Metingen van UVtransmissie worden meestal uitgevoerd met UV-Vis spectrofotometrie. Een referentie en een proefmonster worden gebruikt om de verhouding van doorgelaten ten opzichte van invalide straling te bepalen. De transmittie is afhankelijk van de dikte van het materiaal en van de meetconfiguratie (platen, films of diffuse materialen). Voor duidelijke, homogene monsters kan de Beer-Lambertwet worden toegepast; bij diffuse materialen kunnen integrating sphere-technieken noodzakelijk zijn om de totale transmittie te bepalen. Additieven zoals UV-absorbers of stabilisatoren kunnen de UVtransmissie aanzienlijk verlagen door absorptie van UV-straling.

Toepassingen van het begrip omvatten architectuurglas en ramen, waarbij UVstraling wordt beperkt om veroudering van interieur en materiaal te beperken; zonnebrillen en beschermende uitrusting die lage UVtransmissie vereisen; verpakking en folie die UV-gevoelige inhoud beschermen; en glas- of kunststof oppervlakken in de landbouw en elektronica waarin gecontroleerde UV-doorlaatbaarheid wenselijk is.

Normatieve aspecten betreffen meetmethoden en -voorwaarden die zijn vastgelegd in ISO-, EN- en ASTM-standaarden, waarin golflengtebereik, proefopstelling, monsters en referenties worden gespecificeerd.