UVstabiliteit

UVstabiliteit is het vermogen van een materiaal om onder UV-straling van zonlicht degradatie tegen te gaan en zo zijn prestaties en uiterlijk te behouden. Het is vooral cruciaal voor kunststof, coatings, textiel en hout die buiten of in vochtige omgevingen worden gebruikt. Zonder adequate UVstabiliteit kunnen verkleuring, verharding, scheurvorming en oppervlakteschade optreden.

De schade wordt voornamelijk veroorzaakt door fotochemische reacties en oxidatie. UV-licht kan moleculaire bindingen breken, wat leidt tot verkleuring, verlies van sterkte en oppervlakteafbraak. In sommige gevallen ontstaan cross-linking en andere wijzigingen die de mechanische eigenschappen verder beïnvloeden. De combinatie van UV en warmte versnelt deze processen.

Om UVstabiliteit te verbeteren worden stabilisatoren toegepast. UV- absorbers zoals benzotriazolen en benzofenonen absorberen UV-licht en voorkomen schade aan de polymeren. HALS (Hindered Amine Light Stabilizers) ruimen vrije radicalen op die na blootstelling ontstaan. Vaak worden meerdere stabilatoren samen gebruikt, soms in combinatie met antioxidanten en pigmenten. Migratie of uitloging van stabilisatoren kan wel voorkomen, afhankelijk van materiaal en samenstelling.

Toepassingsgebieden zijn onder andere buitentoepassingen zoals auto-onderdelen, bouwmaterialen, verpakkingen, textiel en houtbeschermingslagen. Het doel is een langere levensduur, behoud van kleur en functie, en verminderde onderhoudsbehoefte.

Testing en normen: UVstabiliteit wordt vaak beoordeeld met versnelde weerstests zoals QUV en Xenon-arc. Deze simuleren jaren blootstelling door UV-straling, temperatuur- en vochtcycli. Evaluatiecriteria omvatten kleurverandering, mechanische eigenschappen en oppervlakteschade; normen zoals ISO 4892 beschrijven testprocedures voor kunststof en coatings.