Solventie

Solventie, in financiële termen, is de toestand waarin iemand of een organisatie op lange termijn in staat is om aan zijn financiële verplichtingen te voldoen. Het begrip beschrijft de solvabiliteit of financiële gezondheid en wordt meestal bepaald aan de hand van het aandeel eigen vermogen ten opzichte van het totaal vermogen, oftewel de netto-actiefpositie. Een hogere solventie betekent doorgaans dat er voldoende kapitaal is om schulden af te lossen en toekomstige verplichtingen na te komen.

Solvabiliteit verschilt van liquiditeit. Liquiditeit kijkt naar de mogelijkheid om op korte termijn aan onmiddellijke betalingsverplichtingen te voldoen, terwijl solventie vooruit kijkt naar langetermijnbetalingscapaciteit en de duurzaamheid van de financiële structuur. Een bedrijf kan bijvoorbeeld tijdelijk liquiditeitsproblemen hebben, maar nog steeds solvent zijn als de langetermijnvermogenspositie stabiel blijft.

Belangrijke meetpunten zijn onder meer de solvabiliteitsratio (eigen vermogen gedeeld door totaal activa), de debt-to-equity ratio (totale schulden ten opzichte van eigen vermogen) en de rentabiliteits- en kasstroomindicatoren die aantonen of toekomstige kasstromen voldoende zijn om schulden te dekken. Voor banken en verzekeraars bestaan wettelijke vereisten zoals kapitaalbuffers en solvabiliteitsnormen (bij banken vaak Basel-regelgeving; bij verzekeraars Solvency II) die de minimale solvabiliteit borgen.

In particulier financieel beleid betekent solventie dat netto-activa groter zijn dan schulden; insolvabiliteit treedt op als schulden de activa overschrijden, wat kan leiden tot insolventie of faillissement. Het begrip draagt bij aan risicobeoordeling, kredietverlening en lange termijn strategische planning.