Sneeuwdekking

Sneeuwdekking verwijst naar de laag sneeuw die het aardoppervlak bedekt. Het ontstaat door sneeuwval en ophoping onder omstandigheden waarin de temperatuur onder nul blijft en de luchtvochtigheid hoog is. De dikte en samenstelling van de sneeuwlaag variëren sterk in ruimte en tijd, afhankelijk van klimaatfactoren zoals temperatuur, wind, neerslag en terrein. In gematigde klimaten kan sneeuwdekking in de winter aanzienlijk zijn, terwijl in warmere gebieden sneeuw snel smelt of ontbreekt.

Belangrijke meetwaarden en methoden zijn onder meer sneeuwdiepte (SD), sneeuwdekking-extent (SDE) en sneeuwwaterequivalent (SWE). SD geeft de dikte van de sneeuwlaag aan op een punt, SDE beschrijft welk oppervlak op een gegeven moment onder sneeuw ligt, en SWE geeft aan hoeveel water in de sneeuw is opgeslagen. Metingen gebeuren met sneeuwstokken en automatische weerstations; voor grotere gebieden worden remote sensing-methoden toegepast (bijv. MODIS, Sentinel) en hydrologische modellen schatten SWE en SDE over grotere gebieden.

Impact: sneeuwdekking beïnvloedt de hydrologie door de timing en hoeveelheid van smeltwater, wat van invloed is op rivierafvoer en overstromingsrisico’s. Het heeft ook ecologische effecten, zoals isolatie van de bodem, winterhabitats en veranderingen in albedo. Voor verkeer en infrastructuur speelde sneeuwdekking een rol in veiligheid en kosten; in berggebieden kan onvoorspelbare sneeuwval het lawinegevaar vergroten.

Klimaatverandering beïnvloedt sneeuwdekking: in veel regio's is een afname van sneeuwdekking en SWE waargenomen, met eerder smelten en een korter sneeuwseizoen. Hogere locaties laten soms meer variatie zien. Deze trends hebben gevolgen voor waterbeheer, ecosystemen en toerisme en onderstrepen de behoefte aan continue monitoring en adaptieve strategieën.