RAIDconfiguratie

RAIDconfiguratie verwijst naar het proces van het instellen van meerdere fysieke schijven in een RAID-array om dataredundantie en/of prestatieverbetering te realiseren. Het doel is afhankelijk van de toepassing: hogere beschikbaarheid, snellere toegang tot gegevens, of een combinatie daarvan. RAID kan plaatsvinden via hardwarecontrollers of software in het besturingssysteem.

Belangrijke RAID-niveaus komen vaak voor: RAID 0 (striping zonder redundantie; minimaal twee schijven; verhoogde prestaties maar geen foutbestendigheid); RAID 1 (mirroring; minimaal twee schijven; hoge beschikbaarheid; opslagcapaciteit beperkt tot de kleinste schijf); RAID 5 (striping met pariteit; minimaal drie schijven; bruikbare capaciteit N-1; kan één schijf uitvallen; herstel kan traag en riskant zijn bij grote arrays); RAID 6 (dubbele pariteit; minimaal vier schijven; kan twee schijven missen; betere fault tolerance maar lagere schrijfsnelheid); RAID 10 (combinatie van striping en mirroring; minimaal vier schijven; goede prestaties en redundantie; helft van de totale capaciteit); en geneste niveaus zoals RAID 50 en RAID 60 (combineren striping met pariteit of duplicatie; geschikt voor grotere systemen en hogere throughput).

Andere overwegingen zijn onder meer hardware- versus software-RAID, het gebruik van hot spares, caching-gedrag en reconstructietijd bij schijfuitval, evenals het potentiële URE-risico bij grote schijven. Onderhoud, monitoring en regelmatige firmware-updates zijn belangrijke onderdelen van de beheerpraktijk. Een RAID-configuratie moet deel uitmaken van een bredere datastrategie met redundantie en back-ups; het vervangt geen periodieke backups. Planning en documentatie zijn essentieel bij migraties tussen niveaus of uitbreidingen.