Polijstkwaliteit

Polijstkwaliteit verwijst naar de mate van afwerking van een oppervlak nadat het is gepolijst. Het omvat de gladheid, uniformiteit en de afwezigheid van zichtbare defecten zoals krassen of pitting. In een industriële context is de polijstkwaliteit vaak een bepalende factor voor de functionaliteit, esthetiek en levensduur van een product.

De belangrijkste meetindicatoren zijn oppervlaktegladheid en ruwheid. De ruwheid wordt meestal uitgedrukt als Ra en Rz en wordt gemeten met profilometrie. Voor sommige toepassingen, zoals optische oppervlakken of halfgeleiders, kunnen zeer lage ruwheden vereist zijn, tot in de nanometer- of subnanometerrange. Glansmetingen geven daarnaast informatie over de reflectieve eigenschappen van het oppervlak. Inspectie vindt doorgaans plaats via visuele beoordeling, microscopie en meetapparatuur volgens relevante normen, zoals ISO-standaarden voor oppervlakte-ruwheid.

Factoren die de polijstkwaliteit beïnvloeden, zijn onder meer het type materiaal en de initiële oppervlaktestructuur, de gebruikte polijstmethode (mechanisch polijsten, chemisch-mechanisch polijsten, elektro-polijsten), de korrelgrootte en het type polijstmiddel, evenals procesparameters zoals druk, tijd en temperatuur. Het bereiken van een hoge polijstkwaliteit vereist vaak meerdere stappen met steeds fijnere korrels, wat een balans vereist tussen procesduur en eindgladheid.

Toepassingsgebieden zijn onder meer metalen onderdelen, gereedschappen en sieraden, glas en keramiek, optische lenzen en behuizingen, en de halfgeleiderindustrie waar zeer lage ruwheden kritische eisen zijn. Een betere polijstkwaliteit kan de corrosieweerstand, slijtagegedrag en optische of reflectieve prestaties aanzienlijk verbeteren.