Osteoconductie

Osteoconductie is het proces waarbij nieuw botweefsel langs een scaffold of botoppervlak groeit, ondersteund door een poreuze matrix die botvorming mogelijk maakt. Het scaffold fungeert als raamwerk waardoor botcellen kunnen migreren en vasculaire tol verbreding mogelijk wordt, zodat bot kan aangroeien vanaf bestaande bot.

Osteoconductie onderscheidt zich van osteoinductie en osteogenese. Osteoinductie omvat stimulatie van avasculaire of mesenchymale cellen tot botvorming door groeifactoren, terwijl osteogenese verwijst naar botvorming door cellen die in graftmateriaal aanwezig zijn. Bij osteoconductie is er geen inherent botvormend celtype in het graftmateriaal vereist; het dient primair als ondersteuning voor groei van bestaand bot.

Materialen en ontwerp: osteoconductieve graftmaterialen zijn vaak ceramische of polymerische scaffolds, zoals hydroxyapatiet, beta-tricalciumfosfaat, calciumfosfaatharsen en collageen, vaak in combinatie tot composieten. Belangrijke eigenschappen zijn biocompatibiliteit, mechanische sterkte en interconnectieve porositeit, zodat cellen kunnen migreren en bloedvaten kunnen ingroeien. Poregrootte tussen circa 100 en 400 micrometer ondersteunt ingroei en vascularisatie; voldoende stabiliteit is nodig om microbeweging te voorkomen.

Toepassingen en grenzen: osteoconductie speelt een centrale rol bij bottransplantaten en in orthopedische en tandheelkundige ingrepen, zoals rugblokkades, gewrichtsvervangingen en tandimplantaten. Autologe grafts leveren naast osteoconductie ook osteogenese en osteoinductie, terwijl synthetische substituten vaak enkel osteoconductief zijn. Succes hangt af van vasculaire toevoer, mechanische stabiliteit en goede integratie met de hostbot, en kan worden versterkt door toevoeging van groeifactoren of cellen om aanvullende osteoinductieve signalen te bieden.