MiddenAramees

MiddenAramees, in het Nederlands meestal aangeduid als Midden-Aramees, is een wetenschappelijke term voor een historische fase in de Aramese talen. Het bestrijkt variëteiten die ongeveer van de 3e eeuw v.Chr. tot de 3e eeuw n.Chr. werden gesproken en betreft gebieden rond de oostelijke Middellandse Zee en Nabije Oosten, waaronder delen van wat nu Syrië, Mesopotamië, Palestina en Egypte zijn. Het vormt de middenfase tussen Oud-Aramees en Laat-Aramees, de latere ontwikkelingen die voorafgaan aan de diversiteit van de Neo-Aramese talen.

In Midden-Aramees komen dialecten voor in een reeks geschreven vormen, variërend van inscripties en papyri tot vroege literaire teksten. Het corpus laat regionale variatie zien, maar deelt kenmerken zoals een vereenvoudiging van sommige werkwoordsvervoegingen ten opzichte van het Oud-Aramees, regularisatie van bepaalde voornaamwoordelijke suffixen en een uitgebreid gebruik van voornaamwoorden en preposities om grammaticale relaties aan te geven. Het schrift blijft het Aramese schrift, en de periode getuigt van de wijdverbreide rol van Aramees als lingua franca in de regio. Tegen het eind van deze periode ontstaan de eerste ontwikkelingen die leiden tot het Syrisch schrift en andere schriftrollen, wat wijst op de overgang naar Laat-Aramees.

Scholars bestuderen Midden-Aramees door middel van datering van inscripties, analyse van tweetalige teksten, en vergelijking van dialectale kenmerken over verschillende vindplaatsen. De periode is van belang voor het begrijpen van de overgang van Oud-Aramees naar de postklassieke variëteiten die uiteindelijk hebben bijgedragen aan de verscheidenheid van Neo-Aramese talen die in latere tijden door spraken en literaire tradities in stand bleven.

Zie ook: Arameïsche taal, Syrisch, Nabataeïsch Aramees, Joods Palestijns-Aramees, Laat-Aramees.