Laagfluxomgevingen

Laagfluxomgevingen is een begrip uit de ecologie en geochemie dat verwijst naar omgevingen waarin de input van energie en nutriënten per tijdseenheid beperkt is. Door deze beperkte fluxen loopt de primaire productie traag en vinden biogeochemische processen op lange tijdschalen plaats. Kenmerkend zijn een lage biomassa en een gemeenschap van organismen die zich heeft aangepast aan schaarse bronnen, met een lange generatierij en langzame omzetting van koolstof en nutriënten.

Belangrijke kenmerken zijn onder meer een lage energie-invoer, beperkte beschikbaarheid van macro- en micronutriënten, lange doorlooptijden van koolstof en stikstof, en een hoge mate van specialisatie onder bewoners. Deze omgevingen tonen vaak een traag behoud- en transportpatroon van nutriënten, waardoor ecosystemen weinig veerkracht hebben tegen verstoringen en herstel traag verloopt.

Veelvoorkomende voorbeelden zijn oligotrofische meren en kalme open-wateren met weinig nutriëntentoewijzing, de diepzeebodem waar organische matterie nauwelijks wordt aangeleverd, en terrestrische systemen zoals woestijnen of toendra’s met beperkt nutrientenaanbod. Diepondergrondse en permafrostomgevingen vormen eveneens voorbeelden waar metabole activiteit extreem langzaam kan zijn.

Meting en onderzoek richten zich op het identificeren en kwantificeren van fluxen van koolstof, stikstof en fosfor, vaak met isotopische tracers, moleculaire methoden en modellering. De resultaten informeren over koolstofopslag, nutrientcirculatie en de gevoeligheid van deze systemen voor klimaatverandering en menselijke verstoring.

Zie ook oligotrofie, biogeochemische cyclus, en microbial ecology.