Krasvastheid

Krasvastheid is de capaciteit van een oppervlak om krassen te weerstaan. Het is een belangrijke eigenschap voor materialen en afwerkingen die dagelijks aan wrijving en contact worden blootgesteld. Krasvastheid is gerelateerd aan hardheid maar niet identiek aan die eigenschap: hardheid gaat over weerstand tegen indrukking, krasvastheid gaat over weerstand tegen krassen.

In de coatings- en materialscience wordt krasvastheid vaak bepaald met een pencil hardness test (pencil hardness) volgens normen zoals ASTM D3363. Voor sommige toepassingen kan ook een diamantindenter of andere kras-/slijtproeven worden ingezet om de kritische belasting te bepalen waarbij krassen of delaminatie optreden. Bij glas, autospoilers en kunststofoppervlakken geldt krasvastheid als onderdeel van slijtvastheid en esthetiek.

Factoren die krasvastheid bepalen zijn onder meer de hardheid van het materiaal, de elasticiteit (modulus), taaiheid, hechting aan het onderliggende substraat, de dikte van de laag en de microstructurele kenmerken. Omgevingscondities zoals vocht, temperatuur en vervuiling kunnen ook invloed hebben.

Verbeteringsstrategieën omvatten het kiezen van harder materiaal of beschermende lagen (keramische, oxide- of fluorpolymeercoatings), multi-lagen systemen en geschikte oppervlaktebehandeling of voorbehandeling. In kunststof-, metaal- en glasapplicaties kan krasvastheid aanzienlijk worden verhoogd door ontwerpkeuzes en passende coatings.

Toepassingen van hoge krasvastheid vindt men in autolakken, smartphone- en tabletenschermen, glasbeschermingen, kunststof behuizingen en industriële gereedschappen. Een hoger krasvastheidsniveau gaat soms gepaard met trade-offs in taaiheid of hechting, dus ontwerp en gebruiksomgeving bepalen de optimale balans.