Kleursaturatie

Kleursaturatie, oftewel kleurverzadiging, is het kenmerk dat aangeeft hoe intens of levendig een kleur is. Een kleur met hoge saturatie lijkt “levend” en levendig; een kleur met lage saturatie is meer gedempt en kan lijkt op grijstinten. In de kleurentheorie vormt de saturatie één van de drie hoofddimensies van kleur, samen met tint (roodgeel, groenblauw) en helderheid of luminantie.

In de praktijk wordt saturatie gemeten in een procentuele schaal van 0%, waarbij 0% een volledig grijze schaduw zonder kleur is, tot 100%, de meest verzadigde, puurere vorm van die kleur. Digitale afbeeldingen, grafische ontwerpen en cinematografie gebruiken vaak color pickers of kleurengraafstukken om exact de gewenste saturatieniveau te bepalen. Het aanpassen van saturatie kan drastische effecten hebben op de perceptie van een afbeelding: sterke saturatie trekt de aandacht, terwijl een gedempte kleur rustgevender en subtieler overkomt.

Afdrukken en drukmedia gebruiken meerdere kleurenpigmente en microformaten om een bepaald verzadigingsniveau weer te geven; hier spelen de CMYK-waarden en de gebruikte inktupload een grote rol. In natuurlijke omgevingen, zoals de natuur of van astronomie, kan saturatie variëren door lichtabsorptie en reflectie. Wetenschappers en ingenieurs bestuderen nog steeds de relatie tussen lichtspectra, absorptie en de menselijke oogreactie om accurater reproducerende kleurmodellen te ontwikkelen, zoals L*a*b* of CIELAB. Kleursaturatie blijft essentieel voor kleurenbeheer, archivering, en visuele communicatie in kunst, design en wetenschap.