Infixatie

Infixatie, in linguistics, is een morfologisch proces waarbij een affix intern in een woord wordt geplaatst, in plaats van aan het begin (prefix) of aan het eind (suffix). Een affix die intern wordt ingevoegd, genoemd infix. Infixatie maakt deel uit van niet-samentrekkende morfologie en verschilt van eenvoudige combinaties van voor- en achtervoegsels omdat de vorm van het woord daadwerkelijk op een intern punt wordt gewijzigd. De term stamt uit het Latijnse in- ‘in’ en fixus ‘vastgezet’.

In Austronesische talen is infixatie een productieve bouwwijze. Een bekend voorbeeld komt uit Tagalog: het infix -um- wordt direct na de eerste medeklinker van de wortel ingevoegd, waardoor stam als bili (‘kopen’) kan veranderen in bumili (‘kopen’ in een werkwoordsvorm) en tawa (‘lachen’) in tumawa. In andere talen kunnen verschillende infixen verschillende grammaticale betekenissen aangeven, zoals aspect, stem of categorie.

Infixatie is relatief zeldzaam vergeleken met prefixatie en suffixatie, en veel talen bouwen hun woordvormen voornamelijk met aan- en afvoegsels. Buiten de taalwetenschap wordt infixatie ook illustratief besproken voor niet-samenstellende morfologie en als voorbeeld van hoe letters en klanken kunnen worden herordend binnen een woord. In sommige talen en contexten verschijnt ook speelse of emphatische infixatie in omgangstaal, zoals in het Engelse expletieve infixatiepatronen (bijvoorbeeld abso-bloomin-lutely), hoewel dit vaak voorbijgaat aan syntactische productiviteit.

Zie ook: affix, prefix, suffix, circumfix, non-concatenatieve morfologie.