Identificeerbaarheid

Identificeerbaarheid is het vermogen om een natuurlijke persoon te identificeren aan de hand van gegevens. In privacywetgeving, zoals de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG/GDPR), is identificatie mogelijk direct of indirect via identificatoren of via factoren die kunnen leiden tot iemands identiteit. Voorbeelden van directe identificatoren zijn naam, adres en identificatienummers; indirecte identificatoren kunnen bestaan uit combinatie van gegevens zoals geboortedatum, postcode, locatiegegevens of online identifiers die in combinatie met andere informatie iemand herkenbaar maken. De mate van identificeerbaarheid hangt af van de context, de beschikbare middelen en de doeleinden waarvoor de gegevens worden verwerkt.

Identificeerbaarheid is doorgaans contextafhankelijk en neemt af naarmate meer gegevens worden verwijderd of onherkenbaar gemaakt. Dat kan bijvoorbeeld door pseudonymisatie, anonimisatie of aggregatie. Pseudonymisatie vervangt direct identificeerbare gegevens door vervangende codes maar laat het mogelijk maken om iemand opnieuw te identificeren als er aanvullende informatie beschikbaar is. Anonimisering beoogt onomkeerbaar te maken wie de gegevens betreft, waardoor de persoon niet langer identificeerbaar is. Als er een re-identificatiemogelijkheid blijft bestaan, blijven de gegevens beschouwd worden als persoonsgegevens onder de AVG.

In de praktijk bepaalt identificeerbaarheid mede welke rechtsgrond en waarborgen van toepassing zijn bij verwerking, en welke maatregelen nodig zijn om gegevens te beschermen. Het beoordeelt ook het risico op privacyinbreuk bij het gebruik, delen of combineren van datasets. Behandelingen richten zich vaak op verminderen van identificeerbaarheid om zo privacyrisico’s te beperken.