Hoogspanningstransportkabels

Hoogspanningstransportkabels zijn onderdelende bekabelingen die elektriciteit transporteren op spanningsniveaus van 400 kV en hoger. Ze worden ingezet in het hoogspannings- en ultrahoogspanningsnetwerk om energie van productie- tot verbruikspunten te leiden, zowel op het land als subtekstelijk. Hoogspanningskabels zijn doorgaans spanningsconstant (bijv. 220/400 kV) of spanningsvariabel (bijv. 330 kV) en worden vergezeld van transformatorstages of submeters.

Er bestaan drie hoofdtypen hoogspanningstransportkabels: luchtgeleide, ondergrondse en onderzeefasering. Luchtgeleide kabels bestaan uit dragers en metaalzender; ondergrondse kabels hebben een gietkoolstof-isolatie en kunnen worden geplaats in zand, rots of cement. Onderzeefasering worden in mariene velden gespoten en bestaan uit een zware kogel of roestvrijstalen buis.

Materialen : Voorkeursen voor de kern zijn staal, aluminium en kopers, terwijl de isolatie polyethyleen (PE), ethyleen vinylacetaat (EVA) of PVC is. De buitenlaag kan geëxtrusleerde aluminiumfolie, koperfolie of een gecoate PVC-armatuur zijn.

Toepassingen : Hoogspanningstransportkabels vormen de ruggengraat van elektrische netwerken waarbij stroomkoersen van honderden tot duizenden megaampères kunnen doorstromen. Ze worden gebruikt om energie van waterkrachtcentrales, kerncentrales of windparken naar grote verbruikshuizen te transporteren.

Onderhoud : De installatie vereist nauwkeurige spanning en thermische isolatie‑toegang; regelmatige controle van isolatiedruk en lijven is essentieel om falen te voorkomen. Technische specificaties zijn vastgelegd in Europese standaardisatie (IEC 61481, IEC 60266) en nationale regelgeving (NVV).