Heliumlekdetectie

Heliumlekdetectie is een methode om lekken in gesloten systemen op te sporen met helium als tracergas. Door helium aan de buitenkant of rondom het object toe te passen, kan men lekkages detecteren die anders moeilijk zichtbaar zijn. Helium wordt gekozen vanwege zijn kleine moleculaire formaat, inertheid en de extreem lage achtergrondconcentratie in de atmosfeer, wat een hoge gevoeligheid mogelijk maakt.

De meest gebruikte uitvoering is heliumlekdetectie met een helium-massaspectrometer-lekdetector. In deze opstelling wordt het object onder vacuum geplaatst en wordt helium als tracergas rondom of tegen het oppervlak van het object aangebracht. Het lekkende gas komt in de testruimte en wordt vervolgens via een massaspectrometer detector gemeten, gericht op helium (massa 4). De resultaten geven het lekdebiet aan in eenheid zoals mbar·L/s. De gevoeligheid kan variëren, maar moderne systemen halen lekkages op de orde van 10^-9 tot 10^-12 mbar·L/s, afhankelijk van de opstelling en normen.

Een alternatieve aanpak gebruikt draagbare helium-snifferdetectors. Deze apparaten analyseren de omgeving of oppervlakken nabij vermoedelijke lekpunten en geven aan wanneer helium wordt aangetroffen, waardoor snelle spot-controles mogelijk zijn zonder volledige evacuatie.

Toepassingen van heliumlekdetectie zijn onder meer halfgeleider- en elektronica-productie, verpakkingsindustrie, automotive en aerospace, vacuümsystemen en gasleidingen. Voordelen zijn hoge gevoeligheid, snelle resultaten en het ontbreken van schadelijke resten. Nadelen zijn de kosten van apparatuur, benodigde vakkennis en afhankelijkheid van een schone en goed geïnstalleerde testopstelling. Standards en kalibratieprocedures zorgen voor reproduceerbare resultaten.