Gehoortests

Gehoortests zijn een reeks onderzoeken die de gehoorfunctie en het gehoorvermogen beoordelen. Het doel is het opsporen van gehoorverlies, het bepalen van de ernst en het type (conductief, sensorineuraal of gemengd) en het ondersteunen van behandel- en communicatiestrategieën. Gehoortests worden toegepast bij alle leeftijden, met speciale aandacht voor pasgeborenen en kinderen.

De meest gebruikte tests zijn pure-tone audiometrie (lucht- en botdoorlatingsdrempels) om gehoordrempels bij verschillende frequenties te bepalen; spraak­audiometrie om verstaan van spraak te evalueren; tympanometrie om middenoorfunctie te beoordelen; otoakoestische emissies (OAE) om de functie van de buitenste haarcellen te toetsen; en auditieve hersenstamrespons (ABR) voor objectieve meting van het gehoorpad naar de hersenstam, vaak ingezet bij kinderen die niet goed kunnen reageren. Nieuwgeborenen-screeneringsprogramma's gebruiken doorgaans OAEs en/of automatische ABR (AABR).

Tijdens de testen vindt de meting plaats in een rustige, meestal geluiddichte omgeving; de patiënt reageert op stimuli of de test registreert automatische reacties. Resultaten worden uitgedrukt in dB HL en geclassificeerde typen gehoorverlies (conductief, sensorineuraal, gemengd) worden vastgesteld. Spraakverstaan kan ook worden beoordeeld met spraaktesten.

Populatieverschillen: bij volwassenen gebeurt grotendeels gedragsbeoordeling; bij kinderen en zuigelingen zijn objectieve metingen (OAE, ABR) vaak noodzakelijk. Afwijkende resultaten leiden tot vervolgonderzoek door een audioloog en vaak verwijzing naar KNO-arts, met eventuele diagnostiek en behandeling zoals hoortoestellen, cochleaire implantaten of andere hulpmiddelen en communicatieondersteuning.