Drukwaterproeven

Drukwaterproeven, ook wel hydrostatische proeven genoemd, zijn tests die gericht zijn op het verifiëren van de waterdichtheid en de structurele integriteit van een onderdeel of systeem door dit onder gecontroleerde waterdruk te brengen. Het doel is lekkage of vervorming te detecteren voordat het systeem in gebruik wordt genomen of in dienst blijft.

Toepassingsgebieden zijn onder meer drinkwater- en distributienetten, brandblusinstallaties, drukvaten en pompprocessen, waterbouwkundige constructies, tanks en leidingsystemen, evenals scheepsrompen en ballasttanks. In al deze contexten wordt zekerheid geboden over de betrouwbaarheid en het behoud van vloeistof onder druk.

Uitvoering van een drukwaterproef omvat meestal het volgende: het te testen object wordt volledig gevuld met water en lucht wordt uit het systeem gedwongen. Vervolgens wordt een testdruk ingesteld die hoger ligt dan de beoogde bedrijfsdruk. De druk wordt gedurende een vast tijdsinterval gehandhaafd en het systeem wordt gecontroleerd op lekkages en doorbuiging. Indien lekkages optreden, worden deze gelokaliseerd en beoordeeld volgens vastgestelde acceptatiecriteria. De testresultaten worden gedocumenteerd voor kwaliteits- en conformiteitsdoeleinden.

Veiligheid en naleving staan centraal bij drukwaterproeven. Werking gebeurt door bevoegd personeel met geschikte veiligheidsmaatregelen en voorzieningen. Risico’s zoals drukstijging, waterhamer en mogelijke schade aan slangen, afdichtingen en wanden vereisen zorgvuldige drukregistratie, ontluchting en geleidelijke drukafname.

Normen en referenties voor drukwaterproeven variëren per land en toepassingsgebied, maar ze zijn meestal gebaseerd op nationale of internationale normen en codes voor druktesten in pijp- en waterbouwkundige systemen. Zie ook hydrostatische proeven, lekproeven en drukvaten.