Draagkrachtarm

Draagkrachtarm is een armvormig component dat is ontworpen om belasting te dragen. In technische contexten verwijst de term naar een constructieonderdeel, meestal een rechte of gebogen arm, waarvan de lengte, doorsnede en verbindingen samen de draagkracht bepalen. Het woord kan in sommige gevallen als synoniem voor cantilever of draagarm worden gebruikt, waarin de arm langs één kant is bevestigd en aan de andere kant belasting transmits.

Bij het ontwerp van een draagkrachtarm spelen diverse factoren een rol. Belangrijke ontwerpkeuzes zijn materiaal (bijvoorbeeld staal, aluminium of composiet), geometrie (lengte, doorsnede en moment van traagheid), en de wijze van bevestiging. Daarnaast bepalen het type belasting (statisch, dynamisch, cyclisch), frequentie van belasting en veiligheidsfactoren de uiteindelijke draagkracht. Buiging, torsie en vermoeiing zijn kritieke aspecten die in berekeningen meegenomen worden.

Toepassingen van draagkrachtarmen komen veel voor in machines en constructies. Voorbeelden zijn hijsinstallaties en kranen, robotarmen, bevestigingsarmen voor verlichting of displays, en draagarmen in voertuigen of meubilair. Er bestaan verschillende typen draagkrachtarmen afhankelijk van de hoek van bevestiging, lengte en gewenste bereik.

Berekeningen en normen vormen een belangrijk onderdeel van het ontwerp. Ontwerpberekeningen volgen mechanische statica en sterkteleer, met aandacht voor maximaal toelaatbare spanning en doorbuiging. Veiligheidsfactoren en onderhoudsplicht zijn essentieel, en in Europa geven eurocode-richtlijnen (zoals EN 1993 voor staal) houvast voor ontwerp en beoordeling van draagkrachtarmen. Inspectie en voorspellend onderhoud dragen bij aan langdurige betrouwbaarheid.

Zie ook: draagarm, cantilever, structurele belasting.