Delinquentie

Delinquentie is een term uit criminologie die verwijst naar antisociaal of crimineel gedrag dat in strijd is met wetten of maatschappelijke normen. Het beschrijft doorgaans herhaaldelijk gedrag en niet één incident. Hoewel het wereldwijd wordt gebruikt, ligt een duidelijke focus op jeugd en op de ontwikkeling van criminele patronen. In beleids- en justitiële context kan delinquentie ook verwijzen naar een verzameling gedragingen waarvoor juridische maatregelen gelden.

Delinquentie omvat een breed spectrum: vermogensmisdrijven zoals diefstal en vandalisme, geweldsfeiten, drugsgerelateerde feiten, en overtredingen zoals truantie of wangedrag op school. In veel systemen wordt onderscheid gemaakt tussen jeugddelinquentie en adulte delinquentie, en tussen eerste en terugkerende delinquentie (recidive).

De oorzaken van delinquentie zijn meervoudig. Risicofactoren omvatten armoede, gezinsproblematiek, zwakke schoolprestaties en invloed van peers die crimineel gedrag aanwakkeren. Beschermende factoren zijn een stabiel gezin, positieve sociale netwerken en toegang tot onderwijs en werk.

Preventie en interventie richten zich op vroegsignalering, ondersteuning van kinderen en gezinnen, schoolgebonden programma's en rehabilitatiegericht beleid. Voor jeugd wordt vaak ingezet op alternatieve straffen, begeleiding en onderwijs- of arbeidsgerichte re-integratie.

Kritiek en nuance: de term delinquentie kan stigmatiseren en hangen af van maatschappelijke normen en wetgeving. Definities variëren tussen jurisdicties, waardoor internationale vergelijkingen beperkt zijn. Desondanks blijft delinquentie een relevant concept voor het begrijpen van gedrag, risico’s en interventies.