Decompressieplanning

Decompressieplanning is het proces waarmee duikers een duik zodanig plannen dat decompressie-gerelateerde risico's worden beheerst. Het bepaalt of een duik zonder decompressie kan worden uitgevoerd of dat een decompressieprotocol noodzakelijk is, en legt het opstijgtempo, de dieptestops en de gasstrategie vast. Het doel is om de ophoping van inert gas in het lichaam te beheersen en decompressieziekte te voorkomen.

Belangrijke elementen omvatten: maximale diepte, totale duiktijd, ademgas of gasmengsels (bijv. lucht, nitrox, trimix), de opbouw van de opstijgvolgorde, eventuele gaswisselingen tijdens de opstijging, en conservatieve randvoorwaarden of gradient factors die in moderne duikcomputers worden toegepast.

Het planproces omvat: vaststellen van het profiel (diepte en tijd op elke diepte), bepalen of een no-decompression-limit of een decompressieplan nodig is, opstellen van de stops met diepte en duur, plannen van gasvoorziening en eventuele wisselingen, en het documenteren en bespreken van het plan met het team. Reservegas en terugvalprocedures moeten zijn meegenomen.

Methoden en hulpmiddelen omvatten: duiktabellen, duikcomputers met decompressie-algoritmes, en theoretische modellen zoals Bühlmann of VPM. Gasmengsels, waaronder lucht, nitrox en trimix, en de naleving van training en regelgeving van duikorganisaties vormen de basis voor veilige toepassingen.

Belang en beperkingen: decompressieplanning is essentieel voor veiligheid, maar biedt geen garanties; veranderende omstandigheden zoals watertemperatuur, stroming, apparatuurstoringen of menselijke factoren kunnen afwijken van de planning. Eenadequate training, strikte naleving van de planning en goede teamcommunicatie zijn vereist.