Binbreedte

Binbreedte, ook wel bandbreedte genoemd, verwijst naar het maximum aantal bits dat per seconde over een communicatielink of in een signaalverwerkingscontext kan worden verzonden. In de context van digitale communicatie wordt de binbreedte vaak gemeten in bits per seconde (bps) of in kilobits, megabits, gigabits per seconde (kbps, Mbps, Gbps). De term is afgeleid van het Engelse “bandwidth”, wat oorspronkelijk de breedte van een frequentiebereik in een elektrische of optische transmissie aanduidde.

In netwerktechnologie bepaalt de binbreedte een limiet voor de hoeveelheid gegevens die binnen een bepaalde tijdseenheid kunnen worden doorgestuurd. Hogere binbreedtes zijn cruciaal voor toepassingen zoals real-time video, cloud computing en kritieke bedrijfsprocessen, waar lage latency en hoge doorvoersnelheid vereist zijn. In de elektrotechniek wordt de binbreedte ook gebruikt om de prestaties van analoge signalen – zoals geluids- en radiosignalen – te karakteriseren; hiermee kan men bepalen welk deel van het frequentiebereik daadwerkelijk informatie draagt.

Bouwstenen voor het verkrijgen van een grotere binbreedte zijn onder meer geavanceerde modulatie‑ en coderingstechnieken, multiplexing (TDMA, FDMA, DWDM), evenals het gebruik van hogere kwaliteit transmissie‑media, zoals glasvezel of kabelaansluitingen van hoge frequentiehouder. Veel onderzoeksgebieden, waaronder 5G‑netwerken, quantumcryptografie en het internet‑van‑de‑dingen, richten zich op het uitbreiden van de beschikbare binbreedte om de groeiende eisen aan data‑intensieve systemen te ondersteunen.