Barometermetingen

Barometermetingen zijn metingen van de atmosferische druk uitgevoerd met barometers. Ze vormen een kernonderdeel van de meteorologie en worden gebruikt bij weersvoorspellingen, bij normative alpinistische en luchtvaarttoepassingen, en bij hoogtebepaling en navigatie in verschillende contexten.

De belangrijkste typen barometers zijn de mercuri barometer en de aneroïde barometer. Een mercuri barometer meet de druk via de hoogte van een kwikkolom; de atmosferische druk zorgt ervoor dat de kolom stijgt of daalt. Een aneroïde barometer bevat een hermetisch afgesloten metalen doos die samenrekt of uitzet bij drukveranderingen, waarna de beweging wordt omgezet in een uitlezing. Moderne toepassingen maken ook gebruik van digitale barometers die elektronische sensoren en weer- of navigatiesystemen voeden.

Documentatie en conversie: druk wordt doorgaans uitgedrukt in hectopascal (hPa) of millibar (mb); 1 hPa ≈ 1 mb. Een gangbare referentiewaarde is 1013,25 hPa als standaard zeeniveaustandaarddruk. De atmosferische druk neemt af met toenemende hoogte; veranderingen in drukpatronen geven waarnemers informatie over naderende weerSystemen. Metingen worden vaak gecorrigeerd naar zeeniveau zodat vergelijkingen tussen locaties mogelijk zijn.

Toepassingen: barometermetingen leveren data voor weerobservaties en numerieke weersverwachtingen. Druktrends, dalende druk en stijgende druk, worden gebruikt om naderend onweer, storm of stabilisering te interpreteren. Voor hoogtebepaling en navigatie worden barometers in vliegtuigen en andere apparatuur gebruikt; moderne digitale sensoren in smartphones leveren lokale drukmetingen. Instrumenten vereisen regelmatig kalibratie en temperatuurcorrecties om nauwkeurigheid te waarborgen.

Historisch overzicht: de barometer werd in de 17e eeuw ontwikkeld door Torricelli, met kwikbarometers als eerste gangbare instrumenten en later de ontwikkeling van aneroïde barometers en digitale sensoren die heden ten dage wijdverspreid zijn.