Atoombindingen

Atoombindingen zijn de krachten die atomen bij elkaar houden in moleculen en kristallen. Ze ontstaan doordat elektronen tussen atomen worden gedeeld of overgedragen, waardoor stabiele elektronenconfiguraties ontstaan en er verbindingen of netwerken worden gevormd. De aard van de binding bepaalt de structuur en de eigenschappen van de stof.

Er is een onderscheid tussen primair dan wel atomaire bindingen en secundaire interacties. Bij covalente bindingen delen twee of meer atomen elektronen zodat elk atoom een volle buitenste schil kan bereiken. Deze bindingen komen voor tussen niet-metaal- atomen en kunnen apolair of polair zijn, afhankelijk van het verschil in elektronegativiteit. Voorbeelden zijn waterstofgas (H2) en kooldioxide (CO2). Ionische bindingen ontstaan door de overdracht van elektronen van een metaal naar een niet-metaal, waardoor cations en anions ontstaan die elkaar elektrostatisch aantrekken. Dit leidt tot ionische kristallen zoals natriumchloride (NaCl) met hoge smeltpunten en stijve structuren.

Metalen bindingen vormen een speciale soort binding waarbij kernen in een positieve lijst worden omgeven door een zee van vrije elektronen. Deze structuur geeft metalen hun geleidingsvermogen en vervormbaarheid.

Secundaire interacties zijn zwakkere aantrekkingskrachten tussen moleculen, zoals van der Waalskrachten (London-dispersiekracht en dipool-dipool) en waterstofbruggen. Deze krachten beïnvloeden eigenschappen als smelt- en kookpunten, viscositeit en structuur van veel moleculaire stoffen.

Het herkennen van het type binding helpt bij het verklaren van reactiviteit, structuur en fysieke eigenschappen van stoffen.