zuiverheidsgradaties

Zuiverheidsgradaties zijn aanduidingen die aangeven hoe zuiver een stof is en hoeveel onzuiverheden zij bevat. Ze geven de verhouding aan tussen de gewenste stof en de aanwezige verontreinigingen. Afhankelijk van het toepassingsgebied bestaan verschillende zuiverheidsklassen of -gradaties, variërend van chemisch zuiver tot ultrapuur.

In de chemie en farmacie worden zuiverheidsgraad vaak uitgedrukt in percentages, zoals 99,9% of 99,99%, en met termen als chemisch zuiver, analytisch zuiver of ultrapuur. Verder bestaan er gestandaardiseerde labels zoals ultrapuur (UP) en analytisch zuiver (AZ). Voor reagentia en water voor laboratoriumgebruik gelden doorgaansstrengere eisen dan voor industrieel gebruik.

Toepassingsgebieden zijn onder meer chemische reagentia, farmaceutische ingrediënten en geneesmiddelen, voedsel- en drankenindustrie, waterbehandeling en de halfgeleider- en elektronica-industrie. In veel toepassingen bepaalt de zuiverheidsgradatie mede de veiligheid, prestaties en stabiliteit van het product.

Bepaling van zuiverheidsgradaties vindt plaats met analytische technieken zoals chromatografie (HPLC), massaspektrometrie, spectroscopie en röntgenfluorescentie. Kwaliteitscontroles volgen vaak normen en certificeringen, zoals ISO/IEC 17025 voor laboratoria en farmacopeie-normen (USP, EP, BP) die specifieke zuiverheidswaarden voorschrijven.

Hoewel de term wereldwijd kan variëren, geeft het concept van zuiverheidsgradaties een overzichtelijke manier om te communiceren welke mate van zuiverheid vereist is voor een bepaald product of proces.