waterstofstrategieën

Waterstofstrategieën zijn beleidskaders van overheden en organisaties die de ontwikkeling van waterstof als energiedrager en grondstof sturen. Ze geven richting aan productie en toepassing, infrastructuur en regelgeving, en beschrijven economische en klimaatdoelstellingen, investeringsbehoeften en tijdlijnen voor de korte en lange termijn.

Veel strategieën onderscheiden productieopties zoals groene waterstof uit hernieuwbare elektriciteit, blauwe waterstof uit aardgas met CO2-afvang en -opslag, en in sommige gevallen waterstof uit restwarmte of chemische processen. Ze richten zich op prioritaire sectoren zoals industrie en chemie, zwaar transport, verwarming en elektriciteitsvoorziening, en op het mogelijk koppelen van sectoren (sector coupling) via waterstof als brug tussen elektriciteit en warmte.

Belangrijke beleidsinstrumenten zijn subsidie- en aanbestedingsprogramma's, doelen en verplichtingen, CO2-prijzen of -grenzen, en regelgevende drempels voor productie, opslag en distributie. Daarnaast gaat het om de ontwikkeling van infrastructuur (noodzakelijke pijplijnen, opslagtanks, importmogelijkheden en laadpunten), kwaliteits- en veiligheidsstandaarden en certificeringssystemen. Internationale samenwerking en handelsafspraken spelen ook een rol.

In de praktijk variëren waterstofstrategieën per regio, met voorbeelden uit de Europese Unie, Duitsland, Nederland en Aziatische landen zoals Japan en Zuid-Korea. Strategieën evolueren van ambitie naar concrete projecten en campagnes, met monitoring, evaluatie en bijstelling van doelstellingen na verloop van tijd.