vrijwaren

Vrijwaren is een juridisch begrip dat aangeeft dat een partij een andere partij beschermt tegen aansprakelijkheid en kosten die voortvloeien uit bepaalde handelingen of omstandigheden. In contracten wordt vaak gesproken van een vrijwaringsbeding of hold-harmless clausule: de vrijwarende partij verplicht zich om de andere partij te vrijwaren van aanspraken van derden en van de kosten en schade die daarmee samenhangen.

In de praktijk komt vrijwaren veel voor in bouw-, inkoop-, ICT- en dienstverleningscontracten, maar ook bij licenties en lease- of opdrachtovereenkomsten. Het kan bijvoorbeeld gaan om vrijwaring tegen claims van derden wegens gebrekkig werk, inbreuk op intellectueel eigendom, of nalatigheid van de vrijwarende partij of diens onderaannemers. Vaak geldt daarbij dat ook de kosten van juridische bijstand en eventuele boetes of schades onder de vrijwaringsplicht vallen. De exacte reikwijdte wordt meestal in het beding gespecificeerd en kan per situatie verschillen.

Een vrijwaringsregeling bevat meestal voorwaarden zoals tijdslimieten voor het melden van een aanvraag, de vereiste samenwerking bij verdediging, en eventuele uitzonderingen. Veelal is de vrijwaringsplicht beperkt tot bepaalde risico’s (bijvoorbeeld aansprakelijkheid door toedoen van de vrijwarende partij) en kan een maximum bedrag of een beperkt aansprakelijkheidscriterium worden vastgesteld. Ook kan sprake zijn van uitsluitingen bij opzet of grove nalatigheid.

Juridisch gezien kan de geldigheid en omvang van vrijwaringsbepalingen afhangen van redelijkheid en billijkheid, en van de jurisdictie. In consumentencontracten kunnen dergelijke bedingen streng worden getoetst en soms onaantastbaar blijken. Bezoekers van een contract moeten daarom goed letten op de exacte formulering, de duur, de meldingsplicht en eventuele beperkingen van een vrijwaringsverplichting.