videoverbinding

Een videoverbinding is een real-time communicatiedienst die beeld en geluid over een netwerk mogelijk maakt tussen twee of meer eindpunten. Het doel is live interactie op afstand, bijvoorbeeld voor vergaderingen, onderwijs of medische consulten. Videoverbinding kan zowel via privé-netwerken als via het publieke internet plaatsvinden en maakt gebruik van verschillende codecs en netwerktechnologieën.

Techniek: eindpunten bestaan uit camera's, microfoons en beeldschermen of projectoren, vaak gekoppeld aan softwaretoepassingen en een encoder/decoder (codec). Signaling en sessiebeheer kunnen via SIP, H.323 of WebRTC verlopen. Voor multipoint conferenties kan een MCU (of een cloudgebaseerde dienst) worden ingezet. Real-time transport vindt meestal plaats via RTP/RTCP.

Netwerk en beveiliging: een stabiele videoverbinding vereist voldoende bandbreedte, lage latentie en gecontroleerde jitter, met Quality of Service waar mogelijk. Omfirewall- en NAT-traversal worden vaak ondersteund door STUN/TURN of VPN-oplossingen. Beveiliging omvat encryptie (SRTP, TLS), sterke authenticatie en toegangscontrole, met aandacht voor privacy.

Toepassingen en standaarden: videoverbindingen worden breed toegepast in bedrijfscommunicatie, telemedicine en afstandsonderwijs, en moeten interoperabel zijn tussen verschillende systemen. Belangrijke standaarden en praktijken komen uit ITU-T (bijv. H.323), IETF (SIP, WebRTC) en diverse interoperabiliteitsnummers. Webgebaseerde videoverbindingen dankzij WebRTC maken moderne, browsereenvoudige implementaties mogelijk, vaak zonder aparte client.

Trends: groeiende cloudgebaseerde oplossingen, hogere resoluties en verbeterde beveiliging, en betere interoperabiliteit tussen apparaten en platforms. Daarbij blijft gebruiksvriendelijkheid en noodzaak voor adequate netwerkinfrastructuur cruciaal.