stressbelasting

Stressbelasting is een term die zowel in de ingenieurswetenschappen als in de gezondheidszorg kan worden gebruikt. In de technische context verwijst stressbelasting naar de interne spanning per eenheid oppervlakte die in een materiaal ontstaat door externe belastingen. Het wordt uitgedrukt als spanning, meestal in pascal (Pa) of megapascal (MPa), en kan statisch of dynamisch zijn. Tot de verschillende typen spanning behoren trekspanning, compressiekracht en schuifspanning. Het begrip is cruciaal bij het beoordelen van materiaalsterkte, doorlaatbaarheid en duurzaamheid. Ontwerpers gebruiken spannings- en schadediagrammen, veiligheidsfactoren en finite-elementanalyse om ervoor te zorgen dat onderdelen de verwachte belasten dragen zonder te falen. Bij cyclische belasting speelt vermoeiing een belangrijke rol; factoren zoals conversiepunten, oppervlaktestructuur en geometrische verstoringen beïnvloeden de vermoeidheidslevensduur.

In een gezondheids- en ergonomische context beschrijft stressbelasting de cumulatieve last van stressoren op een mens. Dit kan psychosociale factoren betreffen (werkdruk, autonomie, ondersteuning), fysieke belasting (herhaalde bewegingen, tillen) en omgevingsfactoren. Het gevolg is vaak een fysiologische respons, zoals hormonale veranderingen, verhoogde hartslag en vermoeidheid, die de gezondheid en prestatie kunnen beïnvloeden. Het evalueren van risico’s omvat vaak werkobservaties, enquêtes, biomarkermetingen en fysiologische indicatoren zoals hartslagvariabiliteit.

Beheer van stressbelasting richt zich op het verlagen van de blootstelling door ontwerpwijzigingen, betere ergonomie, werkbelastingbeheer, rustpauzes en stressreductie-interventies. Zie ook spanning, belasting, spanning-gewicht en vermoeidheid in relatie tot arbeidsgezondheid.