standaardconventie

Een standaardconventie is een algemeen aanvaarde regel of praktijk die bepaalt hoe iets gedaan, genoteerd of gecommuniceerd wordt binnen een bepaald vakgebied of gemeenschap. Conventies kunnen informele normen zijn, maar ook formele standaarden die door organisaties of communities zijn vastgelegd. Het doel is duidelijkheid, interoperabiliteit en efficiënte samenwerking.

Kenmerken van standaardconventies zijn onder meer dat ze ontstaan door consensus en breed worden toegepast binnen een specifieke context. Ze kunnen schriftelijk vastgelegd zijn of informele afspraken blijven. Conventies kunnen evolueren als nieuwe behoeften ontstaan, en ze blijven vaak van invloed terwijl ze nieuwe praktijken mogelijk maken.

Voorbeelden van standaardconventies bevinden zich op meerdere terreinen. In de wiskunde en natuurwetenschappen gebruiken we conventies voor notatie en symboliek, zoals de imaginaire eenheid i of conventies rond differentiaaloperatoren. In de informatica bestaan naamgevings- en codeerconventies; op het gebied van data en webdesign gelden standaarden zoals datumnotatie en de structuur van documenten. Ook taal en publiceerpraktijken kennen spellings- en typografische conventies die de communicatie vergemakkelijken.

Ontwikkeling en beheer verlopen vaak via standaardisatieorganisaties of door professioneel gemeenschappen van praktijk. Formele conventies kunnen worden vastgesteld door organisaties als ISO, IEC, W3C of IETF en worden onderhouden via revisies. Conventies zijn doorgaans flexibeler dan normen, maar blijven invloedrijk doordat ze in de praktijk gedragen en regelmatig geactualiseerd worden.

Relatie tot normen: een norma is meestal juridisch of technisch bindender, terwijl een conventie een gedeelde wijze van handelen of uitdrukken is die minder streng kan zijn maar toch de samenwerking vergemakkelijkt. Standaardconventies vormen zo een basis voor consistente communicatie en interoperabiliteit.