ruimtevochtigheid

Ruimtevochtigheid, ook wel de vochtigheid in een kamer genoemd, is het niveau van waterdamp in een binnenruimte. Meestal wordt dit uitgedrukt als relatieve vochtigheid (RV of RH), een percentage dat aangeeft hoeveel waterdamp de lucht bevat ten opzichte van de maximale hoeveelheid die bij die temperatuur mogelijk is. Een relatieve vochtigheid van 100% betekent verzadigde lucht.

Meetinstrumenten voor ruimtevochtigheid zijn onder meer hygrometers en digitale sensoren. Een psychrometer, met twee thermometers, kan via het verschil in temperatuur de RV berekenen; moderne klimaatbeheersingssystemen geven vaak direct de RV en het dauwpunt weer.

Aanbevolen waarden liggen meestal tussen 40 en 60% RV voor woonomgevingen. In de winter wordt vaak gestreefd naar 30–50% om condensatie aan ramen en koude oppervlakken te voorkomen; in de warmere maanden kan 50–60% comfortabel blijven. Te hoge vochtigheid vergroot risico op schimmel, muffe lucht en schade aan constructie- en houtmaterialen; te lage vochtigheid kan leiden tot droge huid, geïrriteerde luchtwegen en statische elektriciteit.

Invloedrijke factoren zijn onder meer buitentemperatuur en -vocht, ventilatiegraad, gebouwdichtheid, isolatie, en activiteiten zoals koken, douchen en het gebruik van wasdrogers. Ook planten en aanwezige airconditioning spelen een rol.

Beheer van ruimtevochtigheid omvat monitoring en controle van ventilatie en vochtbronnen. Bij hoge RV kunnen luchtontvochtigers en betere ventilatie helpen; bij lage RV kan een bevochtiger of extra vochtproductie nuttig zijn. Het handhaven van een stabiele RV vermindert condensatie, bevordert comfort en kan de groei van schimmels en het ontstaan van schade aan materialen beperken.