rebehandeling

Rebehandeling, ook wel retreatment, is een vervolg of gewijzigde behandelingsaanpak die wordt toegepast nadat een eerdere behandeling onvoldoende effectief was, terugkeert of niet kon worden voortgezet. Het doel is ziektecontrole, symptoomverlichting en het voorkomen van verdere achteruitgang. Vaak gaat rebehandeling gepaard met een aangepast diagnostisch traject, een nieuw behandelplan en mogelijk een andere methode, dosis of duur dan bij de eerste ronde.

Toepassingsgebieden: In de geneeskunde komt rebehandeling voor bij recidiverende of progressieve aandoeningen, bij insufficient respons op initiële therapie, of wanneer bijwerkingen of intolerantie de voortzetting bemoeilijken. In de tandheelkunde verwijst rebehandeling meestal naar een opnieuw uitgevoerde tandbehandeling, bijvoorbeeld het verwijderen van eerder materiaal uit een wortelkanaal en het opnieuw reinigen, vormen en vullen. In psychiatrie en rehabilitatie kan rebehandeling het hervatten van farmacotherapie of psychotherapie betreffen na onderbreking of onvoldoende effect.

Proces en afwegingen: Rebehandeling vereist herbeoordeling met aanvullende diagnostiek, zoals beeldvorming of laboratoriumonderzoek, en een herzien behandelplan. Beslissingen gebeuren in samenspraak met de patiënt en houden rekening met verwachte baten, risico's, eventuele resistentie en de algehele gezondheid. Soms is multidisciplinaire afstemming nodig.

Uitkomsten en overwegingen: Succespercentages variëren per aandoening en oorzaak van falen van de eerste behandeling. Rebehandeling kan leiden tot betere ziektecontrole of klachtenreductie, maar gaat ook gepaard met cumulatieve risico's en langere behandelbelasting.