pullintegratie

Pullintegratie, ook wel bekend als *pull-based integratie*, is een methode binnen softwareontwikkeling en DevOps waarbij applicaties of systemen automatisch gegevens synchroniseren op basis van een *pull*-mechanisme. In tegenstelling tot *push*-integratie, waarbij gegevens actief worden verzonden naar een ontvanger, vraagt de ontvanger hier zelf om updates. Dit wordt vaak gebruikt in cloudcomputing, microservicesarchitecturen en moderne applicatieontwikkeling.

Het principe van pullintegratie is gebaseerd op een *event-driven* of *request-response* model. Een systeem of applicatie stelt een API of een interface beschikbaar waarmee andere systemen gegevens kunnen opvragen. Bijvoorbeeld, een cloudopslagdienst zoals AWS S3 of Google Cloud Storage biedt een API die toelaat om bestanden te downloaden of metadata te vernieuwen. Dit zorgt voor een flexibeler en efficiënter integratiemodel, vooral in dynamische omgevingen waar gegevens frequent veranderen.

Een voordeel van pullintegratie is dat het systeem dat de gegevens verzendt niet hoeft te weten wie de ontvanger is of hoe vaak updates nodig zijn. Dit vermindert de complexiteit en vermindert de kans op overbelasting van het netwerk door ongewenste push-berichten. Daarnaast biedt het ontvanger meer controle over wanneer en hoe vaak gegevens worden bijgewerkt, wat handig is voor systemen met variabele belastingen.

Pullintegratie wordt vaak gecombineerd met andere technieken zoals *webhooks* of *polling*. Bij polling vraagt een systeem regelmatig om updates via een API, terwijl webhooks een push-mechanisme gebruiken om een ontvanger direct te informeren wanneer er een verandering optreedt. Pullintegratie is daarom een essentieel onderdeel van moderne integratiestrategieën, vooral in omgevingen waar decoupling en scalabiliteit prioriteit hebben.