patchclamptechniek
Patchclamptechniek is een elektrofysiologische methode om ionische stromingen door celmembranen te meten met glazen patchpipetten die een hoge weerstand vormen tegen het membraan. Door het ruptureeren of stabiliseren van het membraan bij de pipet kan men stromingen door individuele ionkanalen of door de hele cel registreren, afhankelijk van de configuratie. De techniek maakt het mogelijk om membranpotentialen te controleren en huidige door kanalen te kwantificeren met hoge signaal-ruisverhouding.
Historisch gezien werd de methode in de vroege jaren zeventig ontwikkeld door Edwin Neher en Bert Sakmann,
Er bestaan verschillende configuraties. De celgebonden of cell-attached configuratie registreert kanaalactiviteit zonder de membraan door te
Essentiële uitrusting omvat patchpipetten met hoge weerstand, micromanipulators, een lage-ruis versterker, een data-acquisitie-systeem, een Faraday-kooi en
Toepassingen beslaan neurowetenschap, cardiologie en farmacologie, met name studie van kanaalgating, respons op liganden en farmacologische