oppervlakttemperaturen

Oppervlakttemperatuur, ook wel oppervlakte temperatuur genoemd, is de temperatuur van het buitenoppervlak van een stof of voorwerp. Het beschrijft hoe warm of koud het oppervlak zelf aanvoelt en hoe het warmte met de omgeving uitwisselt. Dit kan gelden voor grond, water, bouwmaterialen, vliegtuigen of menselijke huid. In de weer- en klimaatwetenschap onderscheidt men vaak ook de landoppervlaktemperatuur (LST), die de temperatuur van het aardoppervlak aangeeft, juist via infraroodstraling gemeten.

Meetmethoden variëren. Contactmetingen maken gebruik van sensoren zoals thermokoppels of weerstandstemperatuurdetectors die direct contact met het oppervlak hebben. Niet-contactmetingen maken infrarood thermografie of IR-thermometers die straling van het oppervlak analyseren. Voor brede gebieden worden satellieten ingezet om landoppervlaktemperatuur af te leiden uit infraroodbeelden. Huid- en objecttemperatuur in biomedische of industriële toepassingen worden eveneens vaak via IR-technieken gemeten.

Oppervlakttemperatuur wordt door meerdere factoren bepaald. De emissiviteit van het oppervlak bepaalt hoeveel straling het uitzendt. Zonnestraling, albedo, wind en convectie beïnvloeden de warmteafgifte en -opname. Materiaaleigenschappen zoals warmtecapaciteit en thermische geleidbaarheid spelen een rol bij hoe snel een oppervlak opwarmt of afkoelt. Daardoor kan de oppervlaktebehandeling aanzienlijk verschillen van de omgevingstemperatuur, vooral onder directe zon, schaduw of wisselende ventilatie.

Toepassingen liggen in meteorologie, klimatologie, bouwkunde, landbouw en gezondheidszorg. In al deze velden helpt oppervlakte temperatuur bij het beoordelen van comfort, energieverbruik, droging en warmte-uitwisseling.