modelleerbenadering

De modelleerbenadering is een systematische methode om problemen te analyseren en op te lossen door middel van modellen. Een model is een vereenvoudigde representatie van de werkelijkheid die de belangrijkste kenmerken en relaties weergeeft, zodat doelen, beperkingen en onzekerheden beter kunnen worden begrepen. Een dergelijke benadering faciliteert begrip, communicatie en vergelijking van alternatieve oplossingsrichtingen voordat fysieke implementatie plaatsvindt.

Toepassingsgebied omvat onder meer engineering, informatica, bedrijfsvoering, de wetenschappen en openbare besluitvorming. Modellen worden gebruikt om a priori hypotheses te testen, processen te analyseren, systemen te simuleren en data-relaties te beschrijven. Het doel is nuancering en besluitondersteuning bij complexiteit en onzekerheid.

Modellen variëren in opzet en abstractieniveau. Structurele modellen geven relaties en componenten weer, dynamische modellen beschrijven verandering in tijd, en functionele of gedragsmodellen tonen processen en regels. Modelleringstalen en notaties zoals UML, BPMN, ER-model, SysML of statistische modellen worden gekozen op basis van de aard van het probleem en de doelgroep.

Het modelleringproces omvat meestal probleemdefinitie, domeinspecifieke conceptualisering, selectie van representaties, bouw van het model, validatie en verificatie, calibratie en onderhoud. Een model wordt telkens geëvalueerd op validiteit, bruikbaarheid en computabiliteit, en kan worden aangepast na nieuwe gegevens of veranderde omstandigheden.

Voordelen zijn verbeterde communicatie, transparantie en ondersteuning van besluitvorming en risicomanagement. Nadelen zijn onder meer de kans op oversimplificatie, misinterpretatie en afhankelijkheid van kwalitatieve en kwantitatieve data. Een zorgvuldige validatie, gevoed door domeinkennis en gevoeligheidsanalyse, vermindert deze risico’s.