microgolfstraling

Microgolfstraling is elektromagnetische straling met golflengten in het bereik van ongeveer 1 millimeter tot enkele decimeters, wat overeenkomt met frequenties van circa 1 gigahertz tot 300 gigahertz. Dit type straling is niet-ioniserend, wat betekent dat de energie ervan doorgaans niet genoeg is om elektronen uit atomen of moleculen te verwijderen. Microgolfstraling komt zowel in de natuur voor (bijvoorbeeld in de stralingsachtergrond en in astronomische bronnen) als door menselijk gebruik, zoals in magnetrons, radar, satelliet- en draadloze communicatie.

Toepassingen van microgolfstraling bestrijken een breed spectrum. In huishoudens wordt het gebruikt in magnetrons voor het snel verwarmen van voedsel. In telecommunicatie en navigatie dient het voor point-to-point verbindingen, satellietontvangst en Wi-Fi/mobiele communicatie die op specifieke GHz-banden opereert. In de defensie- en transportsector wordt radar gebaseerd op microgolfradiatie.

Wat betreft gezondheid en veiligheid: omdat het niet-ioniserend is, kan microgolfstraling in principe geen ionisatie in cellen veroorzaken. De belangrijkste biologische werking is opwarming van weefsels, wat bij hoge blootstelling risico's oplevert. Internationale richtlijnen, zoals die van ICNIRP, geven grenswaarden voor blootstelling af in functie van sterkte en duur. Consumententoepassingen blijven doorgaans ruim onder deze grenzen; bij beroepsmatige blootstelling gelden strengere normen.

Fysisch gezien kunnen microgolven door zichtbare obstakels en muren worden tegengehouden of doorgegeven afhankelijk van de materiaalkeuze. Atmosferische factoren zoals vocht en regen kunnen op hogere frequenties de overdracht verminderen, terwijl de stralingsverdeling sterk afhangt van de gebruikte antenne en het vermogen.

---